Dijagnosticiranje ulceroznog kolitisa

Pri postavljanju dijagnoze ulcerativnog kolitisa pomažu bolesnikovi simptomi i pretraga stolice. Dijagnozu potvrđuje sigmoidoskopija (pretraga sigmoidnog debelog crijeva savitljivom cijevi za promatranje) i dopušta liječniku da neposredno promatra težinu upale. Čak za vrijeme razdoblja bez simptoma, crijevo rijetko izgleda normalno, a uzeti uzorak tkiva za mikroskopsku pretragu ukazuje na kroničnu upalu.

Rendgenogram trbuha može ukazivati na težinu i proširenost bolesti. Rendgensko ispitivanje klizmom barija i kolonoskopijom (pretraga čitavog debelog crijeva savitljivom cijevi za promatranje) obično se ne radi prije početka liječenja, jer postoji opasnost od proboja kada se izvodi u aktivnim stadijima bolesti. Međutim, kad se bolest smiri obično se pregledava čitavo debelo crijevo radi utvrđivanja proširenosti bolesti i isključivanja raka. U tu se svrhu vrši kolonoskopija ili rendgensko snimanje nakon davanja klizme barija.

Prije postavljanja definitivne dijagnoze treba isključuti brojna druga stanja i bolesti koji čine diferencijalnu dijagnozu

Sve je bolesnike potrebno mikrobiološki obraditi - stolicu na crijevne patogene, a svakako treba isključiti infekciju s Entamoeba histolytica pregledom svježih uzoraka stolice. Kad se sumnja na amebijazu na temelju epidemiološke i putničke anamneze, potrebno je napraviti serološke pretrage i biopsiju sluznice crijeva.

U laboratorijskim nalazima u akutnoj fazi ulceroznog kolitisa postoji leukocitoza, trombocitoza uz ubrzanu sedimentaciju eritrocita (SE) te povišen nalaz CRP-a i fibrinogena koji su odraz upalne aktivnosti. Česta je sideropenična anemija, hipoalbuminemija i hipokalemija. Perinuklearna antineutrofilna citoplazmatska protutijela (pANCA) pozitivna su u 80 posto oboljelih, često udružena s primarnim sklerozirajućim kolangitisom.